“En ging naar Zijn gewoonte op de dag van de sabbat naar de synagoge” (Lukas 4:16).

De zomer is bijna voorbij en op de kerkelijke kalender staat weer het winterwerk. Winterwerk in de kerk wordt vaak vereenzelvigd met activiteiten in de kerk en gemeente. Denk ook aan al onze activiteiten. Kortom er breekt weer een drukke periode in het kerkelijk leven aan. Deze genoemde zaken in het kerkelijk leven hebben vaak betrekking op doordeweekse activiteiten. Maar ook buiten deze activiteiten is er een hele belangrijke, zo niet belangrijkste activiteit, nl. de zondagse eredienst.

Laten we eens letten op de Heere Jezus. Hij ging naar zijn gewoonte op de sabbat naar de synagoge. De samenkomst in de synagoge is de basis voor de samenkomst van de christelijke gemeente. De Heere Jezus ging als kind mee met zijn ouders. Toen Hij volwassen was geworden bleef hij het volhouden. Elke sabbat was Hij in de synagoge te vinden. Dat was de regelmaat in Zijn leven. Zes dagen aan het werk en op de zevende dag naar Gods huis. Dat was Zijn gewoonte.

Waar gaat het om in de samenkomst? Waarom vindt de Heere het zo belangrijk? Waarom onze kostbare tijd besteden aan de samenkomst? Wel, in de samenkomst gaat het om de ontmoeting met de Levende God en ons mensen. Niet alleen mensen komen samen maar de Heere komt erbij! Daar deelt Hij Zijn zegen en genade uit.

We mogen het zo zeggen; omdat de Bijbel open gaat, komt de Heere Jezus door Zijn Heilige Geest nog steeds elke rustdag in de samenkomst van Zijn gemeente. Hij nodigt ons en heet ons welkom. In de samenkomst gaat Hij ons doen beleven wat God belooft en wat Hij bewerkt. Daar trekt Hij mensen uit de duisternis en brengt ze in het licht van Zijn genade. Daar mag het contact met Hem beleefd, geoefend en versterkt worden. Daar geeft Hij brood voor het hart. Want Hij heeft Zelf immers gezegd: “Ik ben het Brood des Levens”.

En dat Brood, Zijn Woord, wil Hij zondag aan zondag overvloedig uitdelen aan Zijn kinderen. Hij houdt zoveel van Zijn kinderen dat Hij Zijn eigen Zoon voor hen over had. Van zo’n Vader willen wij toch allemaal een kind zijn! Want veel meer dan een aardse vader kan, zorgt Hij voor Zijn kinderen. Hij wil zich zo graag aan ons kwijt. Bij Hem is het ware leven, de ware rust en vrede. Kom dan tot die Vader, Die redding u en jou biedt!

De Heere Jezus kwam en komt op de rustdag naar de samenkomst van de gemeente. Dat was en is Zijn gewoonte. Wat is onze gewoonte? Misschien zegt u, maar ik dan? Ik zou zo graag zondags nog opgaan, maar ik kan vanwege omstandigheden van ziekte of ouderdom niet meer. Weet dan dat De Here niet aan tijd noch plaats gebonden is, maar u ook opzoekt in de eenzaamheid van uw kamer of ziekbed! Ook daar mag de Bijbel opengaan en wil Hij zich bekend maken. Maar als we wel kunnen laten we dan in het voetspoor van Jezus een goede gewoonte niet loslaten! Om het met Psalm 17 (OB) te zeggen: “Ik zet mijn treden in Uw spoor”.

Zingen wij van harte mee met Psalm 122:

Hoe sprong mijn hart hoog op in mij
Toen men mij zeide : “Gord u aan
Om naar des Heeren huis te gaan!
Kom ga met ons en doe als wij” .

H.Huiting